در غل و زنجیر کنیدم که من

حلق و زبان و دهن و نای و تن

سرکش و یاغی شده ایم بس به جبر

بنده ی ستریم و خرِ پیرهن

مسلکِ آن بی خردان پیش رو

پشت سرم زمزمه ی سحر و فن

راه ندارم به ره مستقیم

زان که خدا خفته پسِ اهرمن

این چه ستیزی ست که خنجر در آن

پرچم صلح است و یدِ بُت شکن

این چه فراخی ست که احمر تر است

از میِ سرخ و جگرِ پیرزن

آب، سرابی بُد و پنداشتیم

بادیه پیدا شده رنگ چمن

گرچه ز چار فصل، بهار هم یکی ست

می رسد عطرِ سمن و یاسمن

خاطره

من زنده ام

مرا دفن کنید

در همان زمینی زیسته ام

که زندگان روی پوست آن می زیند

و مردگان در شکم اش می آرمند

مرا دفن کنید

زیر خرمن ها خاک

تا به اجدادم بپیوندم

تا بلکه زیر خاک قد بکشم

______________

من زنده ام

به رنج تمام افسانه های پوچ و بی انتها

به قبح تمام هرزگی های دختری که باکره نیست

و به جای شمردن ستاره ها

سکه می شمارد

من زنده ام

 به رنگ کبود چشم های مادرم

به منگ بودن شب هایی

که

توهم نوشیده ام

مرا دفن کنید

چونان سنگِ تیپا خورده ای

که سرش جز به لگدهای مشتی مست لا ابالی

نوازش نمی شناسد

وچز به کفش های نو و براق مشتی کوته فکر بلند پرواز

دیده باز نمی کند

هرگز

_____

هرگز میان دست های مردهای رویا های مچاله شده ام

بوی محبت نبود

بوی تعفن بود

و صدای خس خس نفس های شوم و بی شرمانه

که نیاز می خریدند

و

ناز می فروختند

من محکوم ام به جرم الواتی و حماقت

به جرم باور تمام درد هایی

که پایشان اشکی نریختم

تا بارور شوند

به جرم تمام زنانگی های زنی

که زن نبود

مرا دفن کنید و هرگز

به رسم خاکسپاری

خاک روی تابوتم نریزید

که من زنده ام

و بار ها خاکستر و خاک و غبار خورده ام

بس است

بگذارید زیر خاک آدم شوم

بگذارید

زیر خاک

آدم

شوم

خاطره

وقتی تمام پریزاد های قصه ها

پر می کشند از بلندای خیال من

وقتی به جای جان سپردن به سرود باد

جان می دهند موریانه ها به خاک تن

وقتی صدای دل نواز و ترد رعد و برق

دیگر شروع حس ناب شاعرانه نیست

وقتی که ماه برکه را نگاه می کند

مادر هوار می زند: وای آینه شکست

دیگر مجال لمس گل و برگ و ساقه نیست

در چارچوب پنجره بر روی بند رخت

زاغ سیاه نقش بوم بکر و تازه نیست

تازه عروس کهنه پوش نا سپید بخت

آبستن رویای حس مادرانه نیست

دنیا سیاه می شود- سیاه

هستی تباه می شود- تباه

بوی قریب مرگ پراکنده می شود

از عود خاکستر شده در آتش گناه

مرغ لحین آرزو چون از قفس پرید

در دام اژدهای یأس نعره می زند

هر چند تا ابد

راه گریز نیست

فریاد بیهده ست

وقتی که مرگ در کمین شعر زندگی ست

خاطره

روز ها از پی هم می آیند

دگر اندیشه ی من نزد تو نیست

لیک تا روز ابد

برف و سرمای زمستان عشق را خاطر من می آرد

به تو که می نگرم

لحظه ها می گذرند

لحظه ی دیدن روی تو و اشک دل من

برف ها روی زمین می میرند

و تو در خاطر من می میری

لیک بوی تن تو می ماند

که گهی عشق تجلی یابد

و تو ، هم می گذری

مثل سرمای زمستان سپید

خاطره

آسمان ها تاریک

ابر ها نا پیدا

و زمین و من و تو ... بی پروا

چه سخی بود هوا

خنکای پاییز

و من و تو بی تاب

و زمین خاموش است

چه سکوتی و چه وهمی و شبی

زندگانی این جاست

و زمین بستر عیش من و تو

نوش ! بنوش

به رجز خوانی و غوغای زمین گوش مکن : که گناه است هوس بازی ما

جای پای پدران گام گذار

کودکی در راه است

ز هوس بازی ما

هیچ محجوب مباش

که کدامین تولد جرم است؟

من و تو عریانیم

و زمین تخت روان

قصه ی شرع مباف

عرف هستی این است

جای پای پدران گام گذار

آفرینش زیباست

زندگی شیرین است

خاطره