از شب نیامدم که به شب رهسپار شم

  خورشیدم و غروب و طلوع ام ز هم جداست

  از نسل گنگ شعر و سرود و ترانه ام

  روح ام، تن ام، و خاک وطن ام چه هم صداست!!!

  امروز رنگ خون به زمین ام لگد شده

  فردا صدای شیون مادر، تب خداست

  من با نفس داغ آیه ها غریبه ام

  اما صدای نبض ترانه، مرا نداست

  شاید غمین و زرد و فسردم ولی هنوز

  سبزی ترد بهار به چشمان ام آشناست

  من با پناه قافیه ها تکیه می شوم

  کو تکیه گاه من؟ پناه گاه من کجاست؟

  امروز مرز ندارد این خاک یخ زده

  دیروز پدرم زمزمه می کرد: خاک سراست

  آری، ستم که ریشه می کند به قعر خاک

  حاصل درخت خشک پایان امیدهاست

  من با تبر و تیغ مهلک اش غریبه ام

  اما شکستن درخت هرز یاس رواست

خاطره

۱۳۹۰/۲/۹